یادگار ۴۶ ساله مروی بر ۴۶ سال تبیین و روشنگری ائمه جمعه

عسلویه آنلاین _ سوال مهم این است چرا امام جمعه، فرمانده قرارگاه فرهنگی خطاب شده است؟ ماهیت قرارگاهی یعنی یک نقش هماهنگی و نظارت در حوزه اجرای این سیاست ها و تبدیل این سیاست ها به فعالیت های عملیاتی در حوزه فرهنگ و سیاست که این موارد در قرارگاه اتفاق می افتد.

قرارگاه فرماندهی صرفاً در نقش یک ستادی که سندهای بالا دستی را تنظیم کند قرار نمی گیرد بلکه این اسناد را پیگیری می کند به گونه ای که منتج به اجرا عملیات و برنامه های عملیاتی شود.

به عبارت سلیس تر امام جامعه نقشه راه را ترسیم و نیروها را به خط و بر حُسن انجام عملیات نظارت می کند.

این سنت دیرینه نبوی که در کنار تبیین معارف و هدایتگری فکری از زمان رسول خدا (ص) محل اجتماعی برای حل مسائل اجتماعی و مشکلات مردمی بوده؛ در دوره مبارک انقلاب اسلامی جان تازه ای به خود گرفته. امامان جمعه در کنار سایر مسئولین گوش شنوای درد ها و آلام احاد جامعه و گره گشای مشکلات آنها شده اند و این خود عامل تعالی و رشد نماز جمعه بوده چرا که عموم مردم آن را ماوا و ملجا رفع امورات و حل مسائل خود می دانند.

ابتکاری که امام راحل در کنار تاسیس نهادهای مهمی چون کمیته امداد؛ سپاه پاسداران، جهاد سازندگی، بنیاد مستغعفان و … به راه اندازی مجدد آن اهتمام ورزید نماز جمعه بود.

هر کدام از این نهاد و سازمان ها فلسفه مهمی برای تاسیس داشتند ؛ نماز جمعه نیز نقش مهم هدایتگری سیاسی و دینی و رفع اختلاف ها و حل مسائل گره خورده را مانند پدری دلسوز در شهر توسط امام جمعه برای مردم ایفا می کنند.

هر کجا که نام مردم و نظام اسلامی در کنار هم آمد دشمن خناس دسیسه چید و در صدد تضعیف آن برآمد و یکی از نهاد های مهمی که دشمنی دشمن بر آن تمرکز دارد نهاد امامت جمعه است که می خواهند این یادگار امام عزیز را کم اثر جلوه دهند. البته باید هوشیار بود و نگذاشت فاصله بین امام جامعه و مردم زیاد شود.

در پایان با گرامی داشت یاد و خاطره اولین خطیب جمعه آیت الله طالقانی در سال ۱۳۵۸ و شهدای محراب به جمله ای از امام امت که اهمیت این نهاد را گوشزد می کند خاتمه می دهم.

حضرت امام (قدس سره) مى فرماید:

«سزاوار است خطیب، آنچه را که مربوط به مصالح دینى ودنیوى مسلمین است یاد کند ،حالاتى را که سود یا زیان مسلمانان در آنهاست و آنچه را که مسلمانان در معاش ومعاد به آن نیازمندند، به آنان خبر دهد و همچنین امور سیاسى و اقتصادى را که در استقلال و عظمتشان نقش دارد. اسلام دین سیاست است، با همه شؤون آن. و هر کس اندک تأملى در احکام حکومتى، سیاسى، اجتماعى و اقتصادى اسلام داشته باشد،با این حال بپندارد که دین از سیاست جداست، او جاهلى است که نه اسلام راشناخته است، نه سیاست را.»